توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و پنجم :
***
نسیم فروردین دست نوازش بر گونههای ملتهبم میکشید؛ بهار را نه فقط از هوای نسبتاً گرم، که از شکوفههای خیابان چهارباغ و طروات چمنهای تازه باران خوردۀ میدان امام میشد فهمید.
همراه و همسفرم اگرچه زنی پیر بود، اما خوب میتوانست من را آرام کند؛ خوب میتوانست شیرینی گذشته را در خاطرم تازه کند و عطرش را در مشامم زنده.
- خیلی خُب فصلی اومدی دخترم؛ بهاری اصفهون خیلی قشنگِس.

لطفا صبر کنید...

ستاره
0من گیج شدم مگه این با شاهرخ شایگان قرار نذاشته چرا بهش میگه پندار !! مرسی عزیزم رمان جذابیه🤍